නොනගතය සම්බන්ධයෙන් වන එකිනෙකට වෙනස් අදහස් පිළිබඳව සෞන්දර්ය කලා විශ්වවිද්යාලයේ ජ්යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය, ජනශ්රැතිවේදී මහින්ද කුමාර දලුපොත මහතා විසින් පසුගියදා පැවති රුපවාහිනීව වැඩසටහනකට එක් වෙමින් පැහැදිළි කිරීමක් සිදු කළා.
“ඈපා ආප්පු හාමිගේ ලිත 1860 ගණන් වලින්නේ පටන් ගන්නේ… ඈපා ආප්පු හාමි ලිත් වල පුරෝගාමියා වැඩ කොටසක් කර ඇත. මේ ලිත් සියල්ලේම තොරතුරු රැස් කළා. ඒ මේ ලිත් වල පවතින ගැටළු ආරවුල් ටික ලිහා ගන්න. ඈපා අප්පුහාමිගෙ ලිතේ තියෙනවා පැය 12ක් 12 හමාරක් එනම් නොනගත කාලය අත් හැරලා අලුත් අවුරුදු වැඩ අල්ලන්න කියලා.”
ඈපා ලිතේ නිර්තෘවරයා වන්නේ දොන් පිලිප් ද සිල්වා ඈපා අප්පුහාමි (1811-1891) මහතායි. ඔහු එවකට සිටි දක්ෂතම ජ්යොතිර්වේදියෙකු මෙන්ම ප්රාචීන භාෂා විශාරදයෙකි. ඔහු විසින් ප්රථම වරට ඈපා ලිත මුද්රණය කර ප්රකාශයට පත් කරන ලද්දේ 1863 වසරේදීය. ඈපා අප්පුහාමි මහතාගේ අභාවයෙන් පසු ඔහුගේ පරම්පරාවේ උරුමක්කාරයන් විසින් මෙම සේවාව අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යනු ලැබූ අතර, අද වන විටත් වසර 160 කට වැඩි අඛණ්ඩ ඉතිහාසයක් සහිතව “ඈපා ලිත” මෙරට ජනප්රියම පංචාංග ලිත ලෙස පවතී.
නොනගතය දෙකට කඩාගෙන ද?
මෙම නොනගතය ”පූර්ව නොනගතය” සහ ”අපර නොනගතය” කියලා වෙන්කරගෙන තිබෙන බව සඳහන් කරමින් ජනශ්රැතිවේදී මහින්ද කුමාර දලුපොත මහතා පෙන්වා දෙන්නේ සිංහල අවුරුදු නැකත් චාරිත්රයන්හි එන නොනගතය කොටස් දෙකකට බෙදා වෙන් කිරීම පදනම් විරහිත බවයි. වර්තමානයේ භාවිත වන ‘පූර්ව නොනගතය’ සහ ‘අපර නොනගතය’ යන බෙදීම මුද්රණ දෝෂයක් නිසා ඇති වූවක් බවත්, නොනගතය යනු දෙකට කැඩිය නොහැකි ඒකකයක් බවත් පවසන දලුපොත මහතා, “නොනගතය නම් නොනගතය” යන්න අවධාරණය කරයි.
අලුත් පරම්පරාවට නොනගතය අසුභද?
නොනගතය ‘අසුභ’ කාලයක් ලෙස හැඳින්වීම පිළිබඳව වර්තමාන සමාජය තුළ, විශේෂයෙන්ම තරුණ පරම්පරාව අතර විවිධ මතවාද පවතිනවා. අලුත් පරම්පරාව තර්කයට සහ විද්යාත්මක පදනමට මුල් තැන දෙන බැවින් ඔවුන් මෙය විවිධ කෝණවලින් දකී.
වර්තමාන තරුණ පරම්පරාව නොනගතය දෙස බලන ආකාරය සාම්ප්රදායික මතවාදයන්ගෙන් ඔබ්බට ගිය තර්කානුකූල මෙන්ම සංස්කෘතිකමය මුහුණුවරක් ගනී. ඔවුන් නොනගතය යනු බිය විය යුතු “අසුභ” කාලයක් ලෙස පිළිගැනීමට වඩා, එය කාර්යබහුල ජීවන රටාවෙන් මිදී පවුලේ අය සමඟ ගත කරන වටිනා විවේකී කාලයක් ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට කැමැත්තක් දක්වයි
ග්රහයෙකු රාශියකින් රාශියකට මාරු වන අවස්ථාවේ පවතින “නො-නැකත” ජ්යොතිෂමය වශයෙන් තේරුම් ගත්තද, නැකතක් නොමැති වූ පමණින් එම කාලය ජීවිතයට හානිකර වන්නේ කෙසේදැයි ඔවුන් ප්රශ්න කරන්නේ විද්යාත්මක සහ තර්කානුකූල චින්තනය පෙරදැරි කරගෙනය.
චාරිත්ර වාරිත්ර ඉටු කිරීමේදී ඔවුන් මෙහෙයවනු ලබන්නේ ජ්යොතිෂමය බියට වඩා තම අනන්යතාවය සහ සංස්කෘතික වටිනාකම් රැකගැනීමේ වුවමනාව විසින් වන අතර, පුණ්ය කාලය තුළ ආගමික කටයුතුවල නිරත වීම ඔවුන් දකින්නේ මානසික සහනයක් ලෙසිනි.
එමෙන්ම, ඩිජිටල් යුගයේ තොරතුරු තාක්ෂණය සමඟ සමීපව කටයුතු කරන මෙම පරම්පරාව, මහින්ද කුමාර දලුපොත වැනි විද්වතුන් පෙන්වා දෙන “මුද්රණ දෝෂ” වැනි පර්යේෂණාත්මක කරුණු කෙරෙහි වඩාත් නැඹුරු වෙමින් සාම්ප්රදායික මතයන් විවේචනාත්මකව විමසා බැලීමට ද වැඩි උනන්දුවක් දක්වයි.
සමාජයේ එක් පැත්තකින් තර්කානුකූලව ප්රශ්න කරන පිරිසක් සිටින අතරතුර, තවත් පසෙකින් මෙම සම්ප්රදායන් ඉතා ගෞරවයෙන් සහ භක්තියෙන් වැළඳගන්නා තරුණ පිරිසක්ද අපට දැකගත හැකියි.
විශේෂයෙන්ම ග්රාමීය පරිසරය තුළ හැදී වැඩෙන තරුණ පරම්පරාව, තම වැඩිහිටියන්ගෙන් උරුම වූ ඒ සාම්ප්රදායික විශ්වාසයන් තවමත් ජීවමානව පවත්වාගෙන යනු ලබයි. ඔවුන්ට අනුව නැකත් චාරිත්ර යනු හුදෙක් වේලාවන් සමූහයක් නොව, තම ජීවිතයට ආශිර්වාදයක් ගෙන දෙන, සොබාදහම සමඟ බැඳුණු පූජනීය චාරිත්ර සමුදායකි. ලිප ගිනි මෙලවීමේ සිට ආහාර අනුභවය දක්වා වූ සෑම නැකතක්ම ඔවුන් ඉටු කරන්නේ මහත් වූ ශ්රද්ධාවකිනි. මෙය සමාජයක පවතින විවිධත්වය මැනවින් විදහා දක්වන අවස්ථාවකි.
අලුත් අවුරුදු සමය තුළ දකින්නට ලැබෙන තවත් එක් සුවිශේෂී පාර්ශවයක් වන්නේ අවුරුද්ද යන්න හුදෙක් විනෝදය සහ සැමරුම සඳහාම පමණක් වෙන්වූවක් ලෙස සලකන පිරිසයි.
නූතන සමාජයේ තවත් පිරිසක් අලුත් අවුරුද්ද යනු හුදෙක් උත්සවශ්රීයෙන් සැමරිය යුතු විනෝදජනක අවස්ථාවක් ලෙස පමණක් සලකනු ලබයි. මොවුන්ට නැකත් වේලාවන් හෝ නොනගතයේ ඇති ආගමික පසුබිමට වඩා මිතුරන් සහ නෑදෑයන් සමඟ එක්ව පවත්වන සාද මෙන්ම විනෝද චාරිකා බෙහෙවින් වැදගත් වන අතර, බොහෝ දෙනා පුණ්ය කාලය තුළ ආගමික වත්පිළිවෙත්හි නිරත වෙද්දී මොවුන් එම කාලය මධුවිතින් සපිරි සාද පවත්වමින් කෙළිදෙලෙන් ගත කිරීමට පෙළඹෙන්නේ එය මානසික නිදහස භුක්ති විඳීමට ලැබෙන අවස්ථාවක් ලෙස සලකමිනි.
චාරිත්ර වාරිත්ර නිවැරදි නැකත් වේලාවට ඉටු කරනවා වෙනුවට තමන්ගේ පහසුව සහ විනෝදය අනුව කාලය කළමනාකරණය කර ගැනීමට පෙළඹෙන මොවුන් අතර, අවුරුද්දේ පවතින ගැඹුරු සංස්කෘතික සහ ආධ්යාත්මික අර්ථයට වඩා වාණිජමය හා විනෝදාත්මක අර්ථය ප්රබල වී ඇත.
නොනගත කාලයේ කෑවට කමක් නැද්ද?
නොනගතය යනු නැකත් නැති වේලාවදැයි නිවේදකයෙකු නැඟූ ප්රශ්නයකට පිළිතුරු දෙමින් මහින්ද කුමාර දලුපොත මහතා පෙන්වා දුන්නේ, නොනගතය යනු නැකත් නැති වේලාව ලෙස පොදු සම්මතයක් පවතින නමුත්, සැබවින්ම එම කාලය තුළ ද නැකත් පවතින බවයි. පොදු පිළිගැනීමට අනුව නොනගත කාලයේදී අප එදිනෙදා වැඩකටයුතුවලින් බැහැර විය යුතු වුවද, එම කාලසීමාව තුළ ආහාර නොගෙන සිටිය යුතු බවට කිසිදු සම්මතයක් නොමැති බව ඔහු එහිදී වැඩිදුරටත් අවධාරණය කළේය.
අතීතයේ සිටම නොනගත කාලය තුළ පැවැති චාරිත්ර පිළිබඳව අදහස් දක්වමින් දලුපොත මහතා සඳහන් කළේ, එම කාලය තුළ නිවසින් බැහැරව එළිමහනේ තාවකාලිකව ලිපක් බැඳ ගිනි මොලවා රණවරා හෝ බෙලිමල් වැනි පානයක් තම්බා ගැනීමට පැරැන්නන් පුරුදුව සිටි බවයි. එමෙන්ම එම කාලය තුළ විවිධ කැවිලි වර්ගවල රස බැලීමටද ඔවුන් අමතක නොකළ අතර, මෙහි ඇති සුවිශේෂී කරුණ වන්නේ ආහාර පාන ගැනීම එළිමහනේදී සිදු කළද, නිවස තුළ සිට ආහාර ගැනීමෙන් ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැළකී සිටීමයි. නිවස තුළ වැඩ අත්හැරීම යන සංකල්පය ආහාර සම්බන්ධයෙන්ද එලෙස ප්රායෝගිකව ක්රියාත්මක වූ බව මෙයින් පැහැදිලි වේ.
වැඩ ඇල්ලීම, ආහාර අනුභවය හා ගණු දෙණු කිරීම එකට කරන්නේ කොහොමද?
වැඩ ඇල්ලීම, ආහාර අනුභවය සහ ගනුදෙනු කිරීම යන සියල්ල එකම නැකත් වේලාවකට සිදු කිරීම ප්රායෝගිකව කළ නොහැකි අතාත්වික දෙයක් බව මහින්ද කුමාර දලුපොත මහතා පෙන්වා දෙයි. ඔහු පවසන පරිදි මෙවැනි තත්ත්වයක් නිර්මාණය වීමට ප්රධානතම හේතුව වී ඇත්තේ මුද්රණ කර්මාන්තයේ මුල් අවධියේ පැවැති සීමාවන්ය.
එකල මෙම ලිත් මුද්රණය කර ඇත්තේ ටැබ්ලොයිඩ් ප්රමාණයේ කුඩා කඩදාසිවල වන අතර, වසරේ දින 365 ටම අදාළ සියලුම නැකත් තොරතුරු එම සීමිත ඉඩකඩ තුළ ඇතුළත් කිරීමට මුද්රණකරුවන්ට සිදු විය. මේ නිසා ඉඩකඩ ඉතිරි කරගැනීම සඳහා මෙම චාරිත්ර ත්රිත්වයම එකම වේලාවකට ගොනු කර මුද්රණය කිරීමට ඔවුන් පෙළඹී ඇති අතර, එය සැබෑ ජ්යොතිෂමය පදනමකට වඩා තාක්ෂණික අපහසුතාවයක් මත සිදු වූවක් බව ඒ මහතා වැඩිදුරටත් පැහැදිලි කරයි.
අපිට උඩින් අප දෙස බලා ඉන්න හූනා
විද්යාත්මක හා තාර්කික චින්තනය ඉහළ අගයක් ගන්නා නූතන යුගයක වුවද, ‘හූනන් ඇඟ වැටීමේ පලාඵල’ වැනි සාම්ප්රදායික විශ්වාසයන් තවමත් සමාජය තුළ ප්රබලව මුල් බැසගෙන ඇති ආකාරය 2027 වසරේ ලිත් පවා විමසා බැලීමේදී පැහැදිලි වේ. මෙම තත්ත්වය විවේචනයට ලක් කරමින් මහින්ද කුමාර දලුපොත මහතා පෙන්වා දෙන්නේ, යම් විෂයයක් වටා ගුප්ත බව සහ ගූඪත්වය ගොඩනැගීම හරහා බහුතර ප්රජාවකගේ චින්තනය මෙහෙයවීමේ (දක්කාගෙන යාමේ) හැකියාව පවතින බවයි.
මෙහිදී ලිත යනු හුදෙක් කාලය හෝ නැකත් පෙන්වන මෙවලමක් පමණක් නොව, මිනිසුන්ගේ බිය සහ අවිශ්වාසය පෝෂණය කරමින් ඔවුන්ව පාලනය කරන, මිනිසාට ඉහළින් සිටින බලවේගයක් බවට පත්ව ඇත. මේ අනුව, නූතන මිනිසා තාක්ෂණිකව දියුණු වුවද, මෙවැනි ගූඪ විශ්වාසයන් හරහා තවමත් සම්ප්රදායික රාමුවක් තුළ සිරවී සිටින ආකාරය මේ හරහා මනාවට පෙනේ.
