අසෝක වීරසුන්දර
මෑතකදී වැලන්ටයින් දිනය සැමරූ නිසා, පහත සටහන තැබීමට මම සිතුවෙමි. අපි බොහෝ දෙනෙක් ආදරය,රොමාන්තිකත්ව, විවාහය සහ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ සංකල්ප පිළිබඳව ව්යාකූලත්වයට පත්වන ලෝකයක ජීවත් වෙමු.
රොමාන්තිකත්වය (Romanticism) සහ ප්රේමය (Love) යන දෙක බොහෝවිට එකම දෙයක් ලෙස සලකනු ලැබුවද, ඒවා සමාන නොවේ. රොමාන්තිකත්වය බොහෝවිට තාවකාලික, ආවේගශීලී, හා ආකර්ෂණය මත පදනම් වූ හැඟීමක් වේ. එය හදිසි උණුසුම් බවක්, සිත් ඇදගන්නා සුළු හැඟීම්, සහ කල්පනාමය රූපකයන් මත පවතී. නමුත් ප්රේමය යනු එයට වඩා ගැඹුරු, දිගුකාලීන, සහ වගකීමක් සහිත බැඳීමකි.
රොමාන්තිකත්වය බොහෝවිට ඇස් ඇදගන්නා හැඟීමකින් ආරම්භ වේ. එය කෙනෙකු පිළිබඳ අතිශය ආකර්ෂණයක්, උද්දීපනයක්, හෝ හදිසි සතුටක් විය හැකිය. එවැනි හැඟීම් ඉක්මනින් ඇතිවී, සමහරවිට ඉක්මනින් ම නිමාවට පත් විය හැකිය. එය බොහෝවිට බාහිර ලක්ෂණ, පෙනුම, හෝ තාවකාලික අත්දැකීම් මත පදනම් වේ.
රොමාන්තිකත්වය (Romanticism) යනු ප්රධාන වශයෙන් කාව්යමය හා සිත්ගන්නා සුළු හැඟීමක් ලෙස හඳුන්වා දිය හැකිය. එය සිහිනයන්, ආවේග, සහ අතිශය සුන්දරකරණය මත පදනම් වන අභ්යන්තර හැඟීමකි. රොමාන්තිකත්වය යථාර්ථය සම්පූර්ණයෙන්ම නොව, එය අලංකාර කරමින්, සිත් ඇදගන්නා ලෙස දක්වන ප්රවණතාවයකි.
මෙම හැඟීම තුළ මිනිසා බොහෝ විට ලෝකය බැලුවේ කවියෙකුගේ ඇස්වලින්ය. සොබාදහම, සම්බන්ධතා, සහ ජීවිතයේ සාමාන්ය අවස්ථා පවා අතිශය අර්ථවත් හා සුන්දර ලෙස දැනේ. උදාහරණයක් ලෙස, සාමාන්ය සන්ධ්යා හිරු බැස යාමක් පවා රොමාන්තික මනෝභාවයකින් බලන විට, එය කවියක් මෙන් හදවතට දැනේ. එහිදී සිත් තුළ ඇතිවන හැඟීම් තර්කයට වඩා ආවේගය මත පදනම් වේ.
රොමාන්තිකත්වය බොහෝවිට කලා, සංගීතය, කාව්ය, සහ සාහිත්යය තුළ ප්රබලව දක්නට ලැබේ. එය සිත් ඇදගන්නා රූපක, සිහිනයන්, හා අතිශය ආකර්ෂණීය වචන මඟින් ප්රකාශ වේ. මෙහිදී යථාර්ථය අඩු කර, හැඟීම් වැඩි කර පෙන්වීම සිදු වේ. ඒ නිසා රොමාන්තිකත්වය යනු මනස තුළ නිර්මාණය වන කාව්යමය ලෝකයකි.
කෙසේ වෙතත්, රොමාන්තිකත්වය සෑම විටම දිගුකාලීන හෝ ස්ථාවර නොවේ. එය බොහෝවිට තාවකාලික ආවේගයක් ලෙස මතුවේ. එම නිසා එය ගැඹුරු වගකීමක් හෝ දිගුකාලීන බැඳීමක් අනිවාර්යයෙන්ම ඇතුළත් නොකරයි. එය වැඩි වශයෙන් සිතේ ඇතිවන උණුසුම්, මෘදු, හා සිහිනයන්ගෙන් පිරි මනෝභාවයකි.
ඒ අනුව, රොමාන්තිකත්වය යනු කාව්යමය, ආවේගශීලී, සහ අලංකාරකරණය මත පදනම් වූ හැඟීමක් වන අතර, එය ජීවිතය සුන්දරව දැකීමට උපකාරී වන මනෝභාවයක් ලෙස සලකිය හැකිය.
සීමා රහිත මනුෂ්යත්වය පදනම් කරගත් ප්රේමය, පුද්ගලික හා ආකර්ෂණය මත පදනම් වූ රොමාන්තික හැඟීමක් ලෙස වරදවා වටහා ගැනීම අද සමාජයේ දැකිය හැකි ප්රවණතාවකි.
විශ්වීය මානව ප්රේමය යනු සියලුම මිනිසුන්ට සමානව යොමු වන, කරුණාව, දයාව, මත පදනම් වූ හැඟීමකි. මෙය පුද්ගලයෙකුගේ වාසියක් හෝ ආකර්ෂණයක් බලාපොරොත්තු නොවී, අනෙකාගේ යහපත වෙනුවෙන් ක්රියා කිරීමට පෙළඹෙන ආදරයකි. මෙය මවකගේ දරුවාට ඇති ආදරය, ගුරුවරයෙකුගේ ශිෂ්යයන්ට ඇති කැපවීම, හෝ සමාජ සේවකයෙකුගේ මහජනතාවට ඇති සෙනෙහස වැනි අවස්ථාවලින් පැහැදිලි වේ. මෙහිදී ප්රේමය සීමිත සම්බන්ධතාවයකට නොව, මනුෂ්යත්වයටම යොමු වේ.
අද ධනවාදී ලෝකයේ මෙම උසස් සංකල්පය (ප්රේමය) බොහෝ විට තාවකාලික රොමාන්තික හැඟීමක් ලෙස සීමා කර දක්වනු ලබයි. ප්රේමය යන වචනය වෙළඳපොළේ භාණ්ඩයක් ලෙස පරිවර්තනය වී ඇති ආකාරය අපට පැහැදිලිව දැකිය හැකිය.
ධනවාදී සමාජයේ ප්රධාන ලක්ෂණය වන්නේ සෑම දෙයක්ම වෙළඳාමට යටත් කිරීමයි. හැඟීම්, සම්බන්ධතා, සහ මනුෂ්ය අගයන් පවා වෙළඳ ප්රවණතාවයන්ට අනුගත කරනු ලැබේ. එහිදී “ප්රේමය” යන වචනය විශාල වශයෙන් වෙළඳ ප්රචාරණයට භාවිතා වේ. වැලන්ටයින් දිනය, තෑගි, මල්, අලංකාර භාණ්ඩ සහ විනෝදාස්වාද කර්මාන්තය තුළ “ප්රේමය” යනු මිලදී ගත හැකි දෙයක් ලෙස පෙන්වයි. එය ගැඹුරු කැපවීමක් නොව, යම් කාලයකට පමණක් පවතින ආවේගයක් ලෙස ප්රචාරය කරයි.
ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමය (selfless love) යනු සීමා රහිත, කෙනෙකුගේ ආර්ථික හෝ පෞද්ගලික ලාභය බලා නොකර, අනෙකාගේ යහපත සඳහා කරන ආදරයයි. එය කරුණාව, දයාව, සහ අනුකම්පාව මත පදනම් වූ, සමාජයම ආවරණය කරන ගැඹුරු හැඟීමකි. මවකගේ දරුවාට ඇති ආදරය, ගුරුවරයෙකුගේ ශිෂ්යයන්ට ඇති කැපවීම, හෝ දුප්පත් අයට සහයෝගය දැක්වීම යන සියලු ක්රියාවන් මෙයට උදාහරණ වේ.
කෙසේ වෙතත්, අද ධනවාදී ලෝකයේ විශාල, ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමයට තිබූ ස්ථානය අඩු වී ඇත. ධනවාදී ප්රවණතාවය මිනිස් සම්බන්ධතා, හැඟීම්, සහ ආදරයද ආර්ථික ගණනයකට යටත් කරන ලද්දකි. “මම ලබා ගන්නා කුමක්ද?” යන අදහස ප්රේමය තුළද බලපායි. ආදරය යනු වෙළඳ භාණ්ඩයක්, සමාජ ස්ථානයක්, හෝ තාවකාලික සතුටක් ලෙස වර්ගීකරණය වේ.
ධනවාදී මාධ්ය, විනෝදාස්වාද, සහ වෙළඳ ප්රචාරණය මෙම අස්ථිරකම තවත් ශක්තිමත් කරයි. චිත්රපට, සංගීත, සහ සමාජ මාධ්ය හරහා ප්රේමය බොහෝ විට රොමාන්තික ආවේගයක්, භෞතික ආකර්ෂණයක්, හෝ කෙටි කාලීන සතුටක් ලෙස ප්රදර්ශනය වේ. එය මිනිස් හදවතේ ගැඹුරු, ස්වයංපරිත්යාගී ආදරය වෙනුවට තාවකාලික ආවේගයකින් සීමා වීමට හේතු වේ.
ආර්ථික ලාභ, සමාජ ස්ථානය, සහ බාහිර ආකර්ෂණය යන මූලික පරාමිතීන් මගින් සම්බන්ධතා මැනීමද ස්වයංපරිත්යාගී ආදරයට ඇති අවධිය අඩු කරයි. “මම ගන්නේ කුමක්ද?” යන ප්රශ්නය නිසා, කරුණාව, උදව් කිරීමට ඇති කැමැත්ත, සහ සමාජය සඳහා ආදරය වැනි ගුණාංග අවම වශයෙන් පෙනී යයි.
ඒ අනුව, ධනවාදී ලෝකයේ විශාල, ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමයට හිමි වූ ස්ථානය අඩු වී ඇත. ගැඹුරු සහ ස්වභාවික මනුෂ්ය ආදරය වෙනුවට තාවකාලික, භාහිර ආකර්ෂණ සහ ආර්ථික ප්රවෘත්තිය පවති. එය සමාජය තුළ සම්බන්ධතා අස්ථිර කිරීමට, මිනිස් හදවතේ ගැඹුරු සෙනෙහස අඩු කිරීමට හේතු වේ.
සත්යය වශයෙන්, විශාල, ස්වයංපරිත්යාගී ආදරය මිනිස් ජීවිතයේ අගනාම සහ අවශ්යම අංගයකි. එය සමාජය යහපත් කරයි, සම්බන්ධතා ශක්තිමත් කරයි, සහ ජීවිතයට අර්ථයක් එක් කරයි. ධනවාදී ලෝකයේ එය නැති වීම, මිනිසුන් අතර ඇති වගකීම සහ කරුණාව අඩුවීමට හේතු වේ.
ඒ අනුව, අපට අවශ්ය වන්නේ මෙම ගැඹුරු, ස්වයංපරිත්යාගී ආදරය නැවත ප්රතිසංස්කරණය කර, සමාජයේ ස්ථානය පුනරුත්ථාපනය කිරීමයි. මිනිස් හදවතේ සෙනෙහස සහ කරුණාව තවදුරටත් සදාචාරාත්මක හා සමාජමය ආකාරයෙන් පවත්වා ගැනීම සඳහා එය අත්යවශ්යය.
සමාජවාදය (Communism) යනු සමාජයේ සම්පත්, සම්පන්නතා, සහ බලය සමාන ලෙස බෙදා හරින තත්ත්වයකි. මෙවැනි ලෝකයක, ප්රේමය (Love) සීමා රහිත, ස්වයංපරිත්යාගී, සහ සමාජමය හැඟීමක් ලෙස වර්ධනය විය හැකිය. පුද්ගලික ලාභ, ආර්ථික හෝ සමාජ ස්ථානය සඳහා නොව, සෑම මිනිසාගේ යහපත සඳහා කරන ආදරය මෙහි මූලික අංගයකි.
සමාජවාදී වාතාවරණයක් තුළ, විශාල, ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමය යථාර්ථයක් වශයෙන් පවතී. මෙය පුද්ගලයෙකුගේ ආරක්ෂාව, සමාජ සේවය, සහ අනෙකාට උදව් කිරීමට ඇති කැමැත්ත මත පදනම් වේ. සමාජයේ සියලුම මිනිසුන් සමාන ලෙස පිළිගනු ලබන නිසා, කරුණාව, දයාව, සහ අනුකම්පාව මෙන්ම සමාජ සාමය තවදුරටත් ශක්තිමත් කරයි.
සමාජවාදී සංකල්පය යටතේ, රොමාන්තික හෝ භෞතික ආකර්ෂණය පමණක් ප්රේමය ලෙස නොසලකා හැරේ. එය තාවකාලික හැඟීමක් ලෙස සැලකිය හැකි අතර, සැබෑ ගැඹුරු බැඳීම හා මනුෂ්යත්වය පිළිබඳ ආදරය සඳහා අවශ්ය ප්රමුඛත්වය ලබා නොදේ. සමාජවාදී ලෝකයකදී ප්රේමය කෙරෙහි අවධානය යොමු වන්නේ, පවුල්, මිතුරන්, සහ සමාජ සාමය සඳහා කරන වගකීම, සහයෝගය, සහ කැපවීම මත වේ.
මෙවැනි පරිසරයක, පුද්ගලික, සීමා රහිත ආදරය සහ මනුෂ්යත්වය අතර සම්බන්ධතාවය වර්ධනය වේ. සමාජයට සහ පවුලට උපකාර කරන හැඟීම්, සහයෝගීභාවය, සහ කරුණාව මෙම ලෝකයේ ප්රධාන ආදර රූප ලෙස දැක්වෙයි. එමනිසා, සමාජවාදී ලෝකයක් තුළ ප්රේමය සීමාකෘත, භෞතික ආකර්ෂණ මත පදනම් වූ තාවකාලික රොමාන්තික හැඟීමක් නොව, ගැඹුරු, ස්වයංපරිත්යාගී, සහ සමාජමය අර්ථයක් ලබන හැඟීමක් වේ.
බොහෝවිට සමාජයේ විවාහය (Marriage) සහ ප්රේමය (Love) හෝ රොමාන්තිකත්වය (Romanticism) එකම දෙයක් ලෙස වටහා ගනු ලබයි. නමුත්, මේවා තුනක් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් සංකල්පයකි. විවාහය යනු නීතිමය, සමාජමය, සහ පවුල්මය සම්බන්ධතාවයක් වන අතර, එය ආදරය හෝ ආවේගය මත පමණක් පදනම් නොවේ.
විවාහය තුළ සලකා බලිය යුතු වන්නේ දෙදෙනා අතර එකිනෙකාට ගෞරවය, සහයෝගය, සහ වගකීම පවත්වා ගැනීමට ඇති කැමැත්තයි. එය ජීවන සම්බන්ධතාවයක් වන අතර, දුක්ඛිත සහ සතුටු අවස්ථා වලදී එකිනෙකාට සහය දක්වීමේ අරමුණින් ක්රියාත්මක වේ. විවාහය සඳහා ආදරය තිබීම වඩාත් වාසියක් වුවද, එය අනිවාර්ය කොටසක් නොවේ.
රොමාන්තිකත්වය හා තාවකාලික ආවේග මත පදනම් වූ හැඟීම් විවාහය සඳහා ප්රායෝගික මූලධර්මයක් නොවේ. රොමාන්තික හැඟීම් තාවකාලික උණුසුම්, ආකර්ෂණය, සහ කවියෙකුගේ සිහින මෙන් සිත් ඇදගන්නා හැඟීම් මත පදනම් වේ.
විවාහය සහ රොමාන්තික හැඟීම් අතර සීමාව පැහැදිළි කළ යුතුය. තාවකාලික ආවේගයක් මත විවාහය තීරණය කිරීම, සම්බන්ධතාවය පවත්වා ගැනීමට අඩු හැකියාවක් ඇති විය හැකිය. ඒ වෙනුවට, විවාහයට යෝග්ය බව තීරණය කිරීමේදී විශ්වාසය, ගෞරවය, සහ එකිනෙකාට සහය දීමට ඇති කැමැත්ත ප්රමුඛ විය යුතුය.
එමෙන්ම, විවාහය සමාජ, නීතිමය, සහ ආර්ථික අංශයන්ගේ බැඳීම් මතද පදනම් වේ. එය පුද්ගලික ආවේගයකට පමණක් සීමා නොව, දෙදෙනාගේ ජීවන ගමන, පවුල් සම්බන්ධතා, සහ සමාජ කාර්යභාරය සමඟ බැඳී පවතී.
ඒ අනුව, විවාහය, ප්රේමය, සහ රොමාන්තිකත්වය තුනම වෙනස් සංකල්පයන් වන අතර, එකිනෙකට සමාන නොවේ. විවාහය තීරණය කිරීමේදී ආවේගයකින් පෙර, ජීවන වගකීම් සහ ගෞරවය මත පදනම් වූ තීරණයක් ගත යුතුය. එසේ නොවීම, සම්බන්ධතාවයේ අස්ථිරතාවයට හා දුක්ඛයට හේතු විය හැකිය.
විවාහය, ප්රේමය, සහ රොමාන්තිකත්වය යන සම්බන්ධතා සංකල්ප තුන තුළ, ලිංගිකත්වය (sex) පිළිබඳව අවබෝධ වීම අත්යවශ්යය. මේ තුනේ ලිංගිකත්වයේ භූමිකාව වෙනස් වන අතර, ඒවා එකිනෙකට සමාන නොවේ.
රොමාන්තිකත්වය යනු තාවකාලික උණුසුම්, ආවේග, සහ භෞතික ආකර්ෂණ මත පදනම් වූ හැඟීමක් වේ. මෙහිදී ලිංගික හැඟීම් බොහෝවිට මූලික ආකර්ෂණයක් ලෙස ක්රියා කරයි. එය කාලයත් සමඟ අඩුවීමේ හැකියාව ඇති අතර, ආවේගය නැති වුවහොත් රොමාන්තික බැඳීමත් සමඟ නැති විය හැකිය. එබැවින් රොමාන්තිකත්වය සහ ලිංගික හැඟීම් අතර සම්බන්ධතාවයක් තිබුණද, ඒවා එකිනෙකට සමාන නොවේ.
විශ්වීය, ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමය තුළ ලිංගිකත්වය අනිවාර්ය කොටසක් නොවේ. මෙය කරුණාව, දයාව, සහ අනෙකාගේ යහපත පිළිබඳ කැපවීම මත පදනම් වූ ගැඹුරු බැඳීමකි. ලිංගික හැඟීමක් ඇති විය හැකි නමුත්, ප්රධාන අරමුණ වන්නේ අනෙකාගේ යහපත සහ සම්බන්ධතාවය දිගුවෙන් පවත්වා ගැනීමයි. එබැවින්, ස්වයංපරිත්යාගී ආදරය සඳහා ලිංගිකත්වය අත්යවශ්ය නොවෙයි.
විවාහයේදී ලිංගිකත්වය භූමිකාව වඩාත්ම සංකීර්ණයි. විවාහ සම්බන්ධතාවය තුළ, ලිංගිකත්වය දෙපාර්ශ්වීය සහ සාමූහික වගකීමක් ලෙස ක්රියා කරයි. එය සම්බන්ධතාව ශක්තිමත් කිරීමට, යහපත් සම්බන්ධතා පවත්වා ගැනීමට, සහ දිගුකාලීන බැඳීම තහවුරු කිරීමට උපකාරී වේ. නමුත් විවාහ සාර්ථක වීමට ප්රධානම කොටස වන්නේ ගෞරවය, විශ්වාසය, සහ එකිනෙකාට සහය දීමයි. ලිංගික හැඟීම් පමණක් විවාහය පවත්වා නොගන්නා අතර, එය ආධාරකයක් වශයෙන් පමණක් භාවිතා වේ.
සාරාංශයෙන්, මේ තුනේම සම්බන්ධතා තුළ ලිංගිකත්වය විවිධ ආකාරවලින් ක්රියා කරයි. රොමාන්තිකත්වයේදී තාවකාලික උණුසුමක් ලෙස, ස්වයංපරිත්යාගී ප්රේමයේදී අනිවාර්ය නොවී, විවාහයේදී වගකීම සහ සම්බන්ධතාව ශක්තිමත් කිරීමේ උපකාරකයක් ලෙස භූමිකාව ගනී. මෙය අවබෝධ කරගැනීම මගින්, සම්බන්ධතා වඩාත් සෞඛ්ය සම්පන්න, සහ දිගුකාලීනව පවත්වා ගැනීමට හැකි වේ.
නන්ද මාලනීගේ ගීත “යදමින් බැඳ” තුළ දැක්වෙන්නේ ගැඹුරු, ස්වයංපරිත්යාගී, සහ සමාජමය ආදරයක්. ගීතයේ පද “කිරි මවු ලෙසා මම ඉන්නා, එවෙනි පුතන් ලඟ” තුළින් පෙනෙන්නේ, ආදරය තාවකාලික ආවේගයක් හෝ භෞතික ආකර්ෂණයක් නොව, දිගුකාලීන කැපවීමක්, සහ අනෙකාගේ යහපත සඳහා කරන උදාර හැඟීමක් බවයි. මෙය පුද්ගලික ආර්ථික ලාභ, සමාජ ස්ථානය, හෝ රොමාන්තික උණුසුම සඳහා නොවේ.
සමාජවාදී ලෝකයක (Communist society) ආදරය බොහෝ විට මේ ආකාරයටම පවතී. එය පුද්ගලයෙකුගේ ස්වයංපරිත්යාගය, සමීප සම්බන්ධතා, සහ සමාජ වගකීම් මත පදනම් වන බැඳීමකි. ආදරය, පුද්ගලික ලාභ සඳහා නොව, සමාජයට, පවුලට, සහ මිතුරන්ට උපකාර කිරීමට යොමු වේ. “යදමින් බැඳ” ගීතයේ දැක්වෙන ආදරය එවැනි සමාජවාදී ආදරයක් ලෙස හැදින්විය හැක. මේ නිසා මම එය ආදර ගීතයක් ලෙස හඳුන්වමි.
