මන්නාරම දිස්ත්රික්කයේ සිලාවතුරෙයිවල දේශපාලන රැස්වීමකදී අග්රාමාත්ය හරිනි අමරසූරිය ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත අහෝසි කරන බවත්, ඒ වෙනුවෙන් කැබිනට් මණ්ඩල කමිටුවක් පත් කරලා තියෙන බවත්, ඉදිරියේදී ක්රියාමාර්ග ගන්නා බවත් ප්රකාශ කරලා තිබුණා. මෙයම ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායකත් කිය තිබුණා. මේ අතර ජනාධිපති නීතිඥ රියෙන්සි අර්සකුලරත්නගේ ප්රධානත්වයෙන් මෙම පනත අහෝසි කිරීම පිළිබඳ පත් කරපු කමිටුව අප්රේල් 11 වැනිදා රැස් වී තිබුණා.
අවුරුදු කටේ මේ හදිසියේ ත්රස්ත පනත අහෝසි කරන්නට ආණ්ඩුව පොරොන්දු වෙන්නේ ඇයි? පත් කරලා මාසයකට වැඩි කාලයක් සද්ද නැතිව හිටපු රියෙන්සි අර්සකුලරත්න කමිටුව අවුරුදු කටේ හදිසියේ රැස්වුණේ ඇයි?
අපට හේතු තුනක් පෙනෙන්නට තිබෙනවා. පළමුවැන්න මෙම පනත අහෝසි කිරීම හෝ යමක් කිරීම ගැන ආණ්ඩුවට අවංක වුවමනාවක් ඇති. දෙවැන්න මෙම පනත අහෝසි නොකරන බවට දෙමළ හා මුස්ලිම් සමාජවල සැකයක් සහ බියක් ඇතිවෙද්දී මැතිවරණ හමුවේ එම බිය තුරන් කිරීමේ වුවමනාවක් ඇති. තුන්වැනි සාධකය තමයි ජීඑස්පී ප්ලස් සහනය. අප්රේල් අවසාන වෙද්දී ජීඑස්පී ප්ලස් සහනය ගැන සමාලෝචනය කිරීමට යුරෝපා සංගමයේ නියෝජිතයන් ලංකාවට එන්න නියමිතයි.
ඒ කෙසේ වෙතත්, ආණ්ඩුව සතිය පටන්ගත්තේම සිවනේසතුරෙයි චන්ද්රකාන්තන් හෙවත් පිල්ලෙයාන්, දින 90 ක කාලයක් රඳවා තබා ප්රශ්න කිරීමට ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත පාවිච්චි කරමින්. ඒ අනුව, සිවනේසතුරෙයි චන්ද්රකාන්තන්ව සිරගත කර ඇත්තේ අධිකරණමය ක්රමවේදයකින් නෙවෙයි. අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ඩීඕ එකට අත්සන් කළ හින්දායි.
මේ කටයුත්ත වෙනුවෙන් අනුර කුමාර දිසානායක දේශපාලනඥයෙකු ලෙස අධිකරණමය බලය අතට ගෙන තිබෙනවා. ඒත්, ඒ පිල්ලෙයාන්ට එරෙහිව. ගෝඨාභය රාජපක්ෂට එරෙහිව නෙවෙයි. දේශබන්දු තෙන්නකෝන්ට එරෙහිව නෙවෙයි. ප්රේම් ආනන්ද උදලාගමට නෙවෙයි. අපරාධකාරී ඉතිහාසයක් තියෙන සිංහලයෙකු හෝ දකුණේ කෙනෙකුට නෙවෙයි. පිල්ලෙයාන්ට එරෙහිව.
පිල්ලෙයාන් නැගෙනහිර පළාතට කර ඇති විනාසය අප මීට කලිනුත් විස්තර කළා. ඉදිරියේදීත් කතා කරනවා. දැනුත් කතා කරනවා. ඉතා පැහැදිලිව පිල්ලෙයාන්ට එරෙහිව පියවර ගැනීමත්, පිල්ලෙයාන් ගැන වහා නීතිය ක්රියාත්මක කිරීමත්, හුදෙකලා අපරාධවලට සීමා නොවී පිල්ලෙයාන් සහ ඔහුගේ පැරාමිලිටරි කල්ලියත්, ඒ කල්ලිය සමඟ වැඩ කරපු මිලිටරිමය සහ හමුදාමය කල්ලිත් පිළිබඳ පූර්ණ විමර්ශනයක් කළ යුතුයි. ඒ ගැන කතා දෙකක් නෑ. නැගෙනහිරට සිදු කළ හැකි අංක එකේ මෙහෙවරක් එය.
ඒ අනුව, මේ සිදුවීම අප මීට පෙර අනුර කුමාර දිසානායකම අත්සන් කළ රැඳවුම් නියෝග ගණනාවක් ගැන අප දැක්වූ ප්රතිචාරයම පිල්ලෙයාන් රඳවාගැනීමට අදාලව අපි නොදැක්වූ එක ගැන පුදුම වෙන්න එපා. ඒ කියන්නේ, වසන්ත මුදලිගේ නිදහස් කරනු කීවා වගේ පිල්ලෙයාන් නිදහස් කරනු කියලා අපි බෝඩ් උස්සාගෙන යන්නේ නෑ. ඒත් පිල්ලෙයාන්ට ගහපු නිසා ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ රැඳවුම් නියෝග ගැනීම නිවැරදි බවක් අපි කියන්නේත් නෑ. රැඳවුම් නියෝග ගැසීමට ජනාධිපතිවරයාට ඇති අයුක්ති සහගත බලය සාධාරණීකරණය කරන්නේත් නෑ. ඒ අනුව අපට පිල්ලෙයාන් ඩීඕ එක ගැන කතා කරන්න සිද්ධ වෙනවාමයි.
පිල්ලෙයාන්ව අත්අඩංගුවට ගත්තේ නැගෙනහිර විශ්වවිද්යාලයේ 2004 සිට 2006 දක්වා උපකුලපති ලෙස කටයුතු කළ මහාචාර්ය සිවසුබ්රමනියම් රවිද්රනාත් පැහැරගෙන යාම සහ ඔහු අතුරුදන් කරවීම සම්බන්ධයෙන් සිදු කෙරෙන විමර්ශනයකට අදාළවයි. හිටපු රාජ්ය ඇමතිවරයෙකු වූ ඔහුව අප්රේල් 8 වන දා අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තුමේන්තුව මගින් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවා. එම අතුරුදන්වීම සම්බන්ධව අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තුමේන්තුව 2006 වසරේ විමර්ශනයක් ආරම්භ කළ අතර එහිදී මහාචාර්යවරයා පැහැරගෙන ඇති බවට අනාවරණය වී තිබුණා.
මේ අත්අඩංගුවට ගැනීම සිදු කර ඇත්තේ සිදුවීමෙන් අවුරුදු 19කට පසු. ඒත්, පිල්ලෙයාන් ගැන මේ වෙද්දී කරන අනෙක් ප්රධාන විමර්ශනයක් වන්නේ පාස්කු ඉරිදා ත්රස්ත ප්රහාරය පිළිබඳ විමර්ශනය. ඔහු ඒ පිළිබඳ මාස කිහිපයකට පෙර අපරාධ පරීක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට ප්රකාශයකුත් ලබා දුන්නා.
පිල්ලෙයාන් 2015 දී ජෝසෆ් පරරාජසිංහම් ඝාතනයට අත්අඩංගුවට පත් වී සිටියා. 2017 කාලයේදී සහරාන්ගේ සහෝදරයා වන සයිනි ඇතුළු පිරිසක් අත්අඩංගුවට පත් වුණා. පිල්ලෙයාන් ළඟ සේවය කළ පුද්ගලයෙකු විසින් එම කාලසීමාව ගැන සාක්ෂ්ය ලබා දුන්නා. මඩකලපුව බන්ධනාගාරයේදී සහරාන් කණ්ඩායම සහ පිල්ලෙයාන් අතර ළඟ සම්බන්ධයක් ගොඩනැගුණු බවට සාක්ෂ්ය තියෙනවා. ඒකම චැනල් ෆෝ නාළිකාවේ වාර්තා චිත්රපටියේදී හෙළිදරව් වුණේ සුරේෂ් සලේ ඇතුළු පිරිස් පිල්ලෙයාන් හරහා සහරාන් කල්ලියට මුණගැහිලා තියෙනවාලු.
ඒ අනුව පිල්ලෙයාන්ට තියෙන්නේ පාස්කු ඉරිදා ත්රස්ත ප්රහාරය ඇතුළුව නැගෙනහර පළාතේ සිද්ධවෙච්ච අපරාධ ගණනාවකට සම්බන්ධ බවට චෝදනා.
ඒවාටත් අමතරව පිල්ලෙයාන්ගේ ඉතිහාසයම ප්රශ්න කිරීමට නියමිතයි. ඒ සියල්ල සිදු විය යුතුමයි. කතා දෙකක් නෑ. ඒත්, එවැනි විමර්ශනයකට අදාලව දැනට පවතින චෝදනාවලියත්, පිල්ලෙයාන් කර ඇති වැරදිත්, ඒ ගැන විමර්ශන කිරීමේ අවශ්යතාවත් මත පදනම්ව අධිකරණයට කරුණු වාර්තා කොට රඳවා තබා ගන්නට බැරි කුමකටද? එලෙස රඳවා තබා ගන්නට ඉඩක් ඇත්තේම නැත්නම්, මෙතෙක් කාලයක් නිදැල්ලේ සිටි පිල්ලෙයාන්ව පොලීසියේ අත්සන් කිරීම, නිතිපතා නිරීක්ෂණයට ලක් කිරීම මෙන්ම සීමිත නිදහසක් මත සමාජයට නිදහස් කිරීම සඳහා ඉඩක් නැත්තේ ඇයි? අනෙක් අතට, නවීන තාක්ෂණය දියුණු කාලයක දැනට නීති නැත්නම් ත්රස්ත පනත අහෝසි කරන අතරේම අපරාධ සැකකරුවන් පිළිබඳ විමර්ශනය කරන අවස්ථාවලදී ඒ අයව ට්රැක් කිරීම සඳහා ට්රැකින් උපකරණ සහ තව බොහෝ දේ පාවිච්චි කරමින් සීමිත නිදහසක් සහිතව ඇප ලබා දෙන්න ක්රම සකසන්නේ නැත්තේ ඇයි?
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක පහුගිය සතියේ ත්රස්ත පනත ගැන මෙසේ කියා තිබුණා.
‘1978 ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත සම්මත කරද්දී විරුද්ධ වුණා. උතුරේත් විරුද්ධ වෙලා උතුරේත් දෙමළ නායකයන් විරුද්ධ වෙලා උතුරේ අයයි අපේ අයයි එකට හිරේත් හිටියා. පීටීඒ එකට විරුද්ධව. දැන් අපට තත්වය සමනය කිරීම සඳහා තියෙන එකම නීතිය ඒක. දැන් යම් සංවිධානාත්මක අපරාධයක ඉන්නවා නම් රඳවා තබාගෙන ප්රශ්න කරන්න තියෙන එකම නීතිය පීටීඒ එක. වෙන කිසිම නීතියක් නෑ. ඒ නිසා දේශපාලන වුවමනාවෙන් කිසිසේත්ම පීටීඒ එක පාවිච්චි කරලා නෑ. ඒත් යම්කිසි ජාලයක් තියෙනවා නම් සංවිධානාත්මක. ඒ සංවිධානාත්මක කණ්ඩායම් සඳහා රඳවා තබාගැනීමට පීටීඒ එක පාවිච්චි කළා. පීටීඒ එක බැහැර කළ යුතු පනතක්. දැනට පෞද්ගලික වුවමනාවලට යොදාවගන්නේ නෑ. ආරුගම්බේ සඳහා උපයෝගී කරගෙන තිබෙනවා. සංවිධානාත්මක කණ්ඩායම්වලට උපයෝගී කරගෙන තියෙනවා. ජාතිවාදී ප්රවණතාවක් එනවා නම් ඒක පරාජය පත් කරන්න පීටීඒ එක උපයෝගී කරගෙන තිබෙනවා. පීටීඒ එක ඉක්මනින්ම අහෝසි කරලා අලුත් පනතක් හදලා නීතිමය රැකවරණය ගැනීම සඳහා කටයුතු කරන්න ඕනෑ.‘
ඒ වෙද්දී පිල්ලෙයාන්ට රැඳවුම් නියෝගය අත්සන් කරලා නොතිබුණත්, අනුර මේ කතාව කීවේ පිල්ලෙයාන්ව හිතේ තියගෙන බව පැහැදිලියි.
ඊටත් අමතරව ආණ්ඩුවට සාධාරණ බයක් තියෙනවා බලය අහිමි වූ කල්ලි කණ්ඩායම් කුමන හෝ මොහොතක හදිසි සිදුවීමක් නිර්මාණය කරයි කියලා. ඔවුන් බියක් දක්වනවා ‘ජාතික ආරක්ෂාව‘ පැත්තෙන් ආණ්ඩුව උගුලක සිර කරනු ඇති කියා. එවැනි මොහොතක ‘දැඩිව ක්රියා කරන්න‘ ඕනෑ බව ඔවුන් හිතනවා. මේ මානසිකත්වය නිසාම ත්රස්ත පනත දැඩිව අල්ලාගෙන ඉන්න ජනාධිපතිවරයා පෙළැඹී තිබෙන බව හැඟෙනවා.
සිවනේසතුරෙයි චන්ද්රකාන්තන් හෙවත් පිල්ලෙයාන් කවුද කියන එක ගැන හැමෝම දන්නවා. ඒත්, ඔහු දෙමළ ජාතිකයෙකු වූ පමණින් පිල්ලෙයාන් සහ ගෝඨාභය රාජපක්ෂ අතර වෙනසක් ලියුම්කරුට පෙනෙන්නේ නෑ. පිල්ලෙයාන් සහ දේශබන්දු තෙන්නකෝන් අතර වෙනසකුත් පෙනෙන්නේ නෑ. පිල්ලෙයාන් සහ තව බොහෝ අපරාධකාරී දේශපාලනඥයනුත්, අපරාධකාරී මිලිටරිමය සහ හමුදාමය පුද්ගලයනුත් අතර පෙනෙන්නේ නෑ. පිල්ලෙයානුත්, ඒ බොහෝ අයත් රාජ්ය ත්රස්තවාදයේ කොටස්.
ඉතින්! දැන් මොකද වෙන්නේ. රාජ්ය ත්රස්තවාදය වෙනුවෙන් පාවිච්චි කරපු අංක එකේ උපකරණය වන ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත පාවිච්චි කරමින් පිල්ලෙයාන්ට රැඳවුම් නියෝගයක් ගහලා. රාජ්ය ත්රස්තවාදයේ කොටසක් වෙච්ච පිල්ලෙයාන්ට එරෙහිව රාජ්ය ත්රස්තවාදයම පාවිච්චි කළා කියලා, ඒක රාජ්ය ත්රස්තවාදය පරාජය කිරීමේ ක්රියාවක් වෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා රැඳවුම් නියෝග ලබාදීමේ හැකියාව මෙන්ම, රැඳවුම් නියෝග ලබාදීමත් අප දැඩි ප්රතික්ෂේප කරනවා ඉතා ගැඹුරු, විධිමත්, අප විසින් ඉතා පැහැදිලිව ඕනෑ තරම් වාර්තා කර ඇති හේතු ගණනාවක් මත.
ඇත්තටම දැනට හදිසි අවස්ථාවක් ඇති වුණොත්, රැඳවුම් නියෝග ගැනීම ඇතුළු ක්රියාමාර්ග ගැනීමට මහජන ආරක්ෂක පනත තියෙනවා. එය සෑහෙන භයානක පනතක්. ඒත්, අඩු තරමේ එම පනත තිබෙන බවට හිත හදාගෙන ත්රස්ත පනත අහෝසි කළ හැකියි. හදිසියේවත් බලය අහිමි වූ පාදඩයන් තක්කඩි ලෙස ආරක්ෂක අනතුරක් නිර්මාණය කළොත් හදිසි අවස්ථාවක් ප්රකාශයට පත් කරමින් ඒ අවස්ථාවට විතරක් බලපාන පරිදි රෙගුලාසි නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාවක් ජනාධිපතිවරයාට තිබෙනවා. ඒ නිසා, ජනාධිපතිවරයා පුද්ගලයන් රඳවාගෙන ප්රශ්න කරන්න ‘වෙන කිසිම නීතියක් නෑ‘ කියලා කියද්දී ඒක නිවැරදි වන්නේ නෑ.
තවත් දෙයක් පැහැදිලිව පෙනෙනවා. ආණ්ඩුව ත්රස්ත පනත අහෝසි කළත්, එය වෙනුවට වෙනත් නීතියක් ගෙන එනවාමයි. මෙයට නීතීඥවරුන් වන හර්ෂණ නානායක්කාරට අමතරව නීතිඥ ලක්මාලි හේමචන්ද්ර ඍජුව මැදිහත්ව සිටිනවා. ඔවුන් සෑහෙන දුරට ‘යහපත්‘ ත්රස්ත නීතියක් ගෙනෙන්න උත්සාහ කරනු ඇති. ඒත්, යහපත්‘ත්රස්ත‘ නීතියක් තිබිය හැකිද? ත්රස්තවාදීන් කරන්නේත් මෙරට දණ්ඩ නීති සංග්රහයේ විස්තර කෙරෙන වැරදිමයි. ත්රස්තවාදීන් ලෙස සමාජය හඳුනාගන්නා පුද්ගලයෙකු විසින් හෝ කණ්ඩායමක් විසින් කරන කුමන හෝ වැරැද්දක් දැනටමත් දණ්ඩ නීති සංග්රහයෙන් ආවරණය වෙලා නැත්නම් ඒක ඒ සංග්රහයේ බරපතල අවුලක්. ඒකට දෙන්න ඕනෑ උත්තරය ත්රස්ත නීති කියා විශේෂ නීති සම්මත කරන එක නෙවෙයි. දණ්ඩ නීති සංග්රහය යාවත්කාලීන කරන එක.
මොකද, අප ‘ත්රස්තවාදය‘ කියලා විශේෂ අපරාධ වර්ගයක් ගැන කොපමණ කීවත් අන්තිමේ සියලු අපරාධකරුවන් අපරාධකරුවන්මයි. ‘අන්තවාදය‘ කියලා විශේෂයෙන් අපරාධකරුවන්ගේ චෛතසිකයක් අපි ලේබල් කළාට, සියලු අපරාධකරුවන් අන්තවාදීන් තමයි. ඒ අනුව අප වැළැක්විය යුත්තේ හුදෙක් ‘ත්රස්ත‘ කියලා ලේබල් කරපු අපරාධ වර්ගයක් විතරක් නෙවෙයි. සමාජයේ ඇති වෙන සියලු අපරාධවලට ක්රියාත්මක විය හැකි නීතියක් අවශ්යයි. පිල්ලෙයාන් කරද්දී යමක් ත්රස්ත වෙලා, නදුන් චින්තක කරද්දී ‘පාතාල‘ වෙලා, දේශබන්දු කරද්දී පොලිස්පති කෙනෙකුගේ නෝටි වැඩ වෙලා, තවත් කෙනෙක් කරද්දී හුදෙකලා අපරාධයක් වෙන්නේ කොහොමද? සියලු අපරාධ අපරාධම තමයි.
මොකද, ගෝඨාභයලා ජාතිවාදී ස්වරයකින් වර නැගූ සංකල්පයක් වුණාට, ඇත්තටම ගත්තොත් එක රටක් එක නීතියක් තිබීම වැදගත්. එය වැදගත් වෙන්නේ නිකම් සිවිල් ජීවිතේට බලපාන විවාහ චාරිත්ර හෝ අනෙක් සමාජයීය මාතෘකාලට අදාලව නෙවෙයි. එය වැදගත් වන්නේ අපරාධ නීතිවලට සහ ඒවා ක්රියාත්මක වෙන විදියට අදාලවයි.
